سر به روی شانه های مهربانت می گزارم

گناه كردم، گناهي پر از لذت
درآغوشي كه گرم و آتشين بود

منم اونی که تنهاست
گمشده توي غزل هاست
اوني كه تنهاترينه
بي ستاره توي شب هاست
اوني كه دلش شكسته
با نگاه سرد و خسته
اوني كه بي همزبونه
توي اين دنيا كه پسته
منم اونی که خیلی تنهاست

کاش مي شد لحظه اي پرواز کرد
حرفهاي تازه را آغاز کرد

ميذاري من بسوزم تو هم تماشا کني؟
اگر ديدي لايقم, فکري واسه ما کني

عشق يعني، زندگي در يك بهشت
عشق يعني، انتهاي سر نوشت
عشق يعني، قطره اشك صدف
مستي و رقص سماواتي دف
عشق يعني، گريه هاي چشم خمار
بوسه هاي مهر بر لب يار
عشق يعني، شور آتش در نفس
ضجه هاي زندگي كنج قفس
عشق يعني، موج بر درياي مهر
نور لبخند ستاره در سپهر
عشق يعني، شمع دل افروختن
همچو پروانه در آتش سوختن
عشق يعني، معرفت يعني شعور
عشق يعني، اشك خونين در ميان چشم كور
عشق يعني، علت آوارگي
بي ريا بودن، صفا و سادگي
عشق يعني، اسب وحشي بي سوار
عشق يعني، همچو مجنون در گريز از روزگار
عشق يعني، سينه اي آغوش راز
عشق يعني آنچه بر هر كس نياز

عاشقی يعنی اسير دل شدن
با هزاران درد و غم يكی شدن

دلم گرفت ای هم نفس
پرم شکست تو این قفس
تو این غبار. تو این سکوت
چه بی صدا. نفس نفس

آخه هر بار خواستم بگم که دوستت دارم
زبونم بند اومد. بریده شد افکارم
اگه تو باز از من اعتراف می خوای ناچارم
حالا با این شعر. میگم که دوستت دارم
آره دوستت دارم قد یه دنیا
بیشتر از دیروز کمتر از فردا
هرچی ما میریم بیشتر و بیشتر
من دوست دارم بیشتر و بیشتر

 من همون جزيره بودم خاكي و صميمي و گرم
واسه عشق بازي موجا قامتم يه بستر نرم
يه عزيز دردونه بودم پيش چشم خيس موجا
يه نگين سبز خالص روي انگشتر دريا

دلم براي كسي تنگ است
كه آفتاب صداقت را
به ميهماني گلهاي باغ مي آورد
وگيسوان بلندش را 
به بادها مي داد
و دستهاي سپيدش را
به آب مي بخشيد

اينجا همه جا تاريكه. برق عشقو توي چشات ميبينم
اينجا همه جا ساكت و آرومه. من صداي نفساتو ميشنوم

من نمي خواستم چشاتو اين جوري باروني كنم
دل نجيب و سادتو يه لحظه زندوني كنم

غربتم در به در شد مانند مسافری در جاده ی بی کسی
رهگذر باد شدم در سرانجام بی پایان تنهایی و دلواپسی

من همیشه بارونی مثل پاییزم، جدا ز دنیای غم انگیزم
دل به تو بستم اما به تو رسیدن قسمت نبود عزیزم

آسمونم. با فریاد میگم قصه زندگیم تنها قصه ی مسافره
پس گریه نکن، بزار از یادگاریهام تنها بمونه یه خاطره
حالا که وقت رفتنم شده از آسمون داره بارون میباره
خاطرات با هم بودن رو بارون باز دوباره به یادم میاره
یاد خاطرات با تو بودن زیر بارون برام قشنگه همیشه
با یاد خاطرات تو باز هنوزم اشک چشمام جاری میشه
اشک آسمون وقت رفتن باز ریخته شد خیلی بی نشون
دقایق واپسین قول بده بعد من چشمات نشن گریون
فکر من نباش دیگه آخر راه بر دلم در این سرما رسید
نقش تنهایی در درون قلبم نقش یه مسافر تنها کشید
برای بار آخر تا سر رو شونه هام میزاری گریت میگیره
گرمی دستت تویه دست سردمه تا اینکه یارت میمیره
لحظه ای که سرت رو شونه هام بود من جون سپردم
تو گفتی بی من رفتی و خاطره های قشنگت رو بردم
چشم به روی دنیا بستم و لحظه ای گشودم که دنیا نبود
آن لحظه دانستم که شب و روزم بدون تو جز رویا نبود
من که شبها در واپسین دقایق زندگیم نفس نداشتم
برای عبور از جاده جز یاد تو خاطره از هیچکس نداشتم
اشک و پاک کن، گریه نکن بر بالینم که ساده شکستم
خوب میدونی من مسافریم که در غربت جاده نشستم
من که دارم میمیرم پس دستات رو از دستام رها کن
برو قصه عاشقونت رو از قصه خزون دل من جدا کن
من که راهی نمونده برام تویه این غربت و دلواپسی
بزار که حالا به هم نمیرسیم، تو به قصه زندگیت برسی
من یه شمع رو به بادم که در شبگردیها گم شده فریادم
برای از بین بردن دلتنگی هایت فقط گاهی بکن یادم
اما حالا که من میرم تو صدام بکن که نکنه برم ز یاد تو
من هم با اشکهام تو رو فریاد میکنم که بشکنه فریاد تو

عشق يعني لايق مريم شدن
عشق يعني با خدا همدم شدن

تو نیستی هفت سینم چیدن نداره می گن عید ولی دیدن نداره ببین قلبم شکست اما نترسی ترقه بازی که ترسیدن نداره یکی خواستش دل و چیزی نگفتم دل خالی که دزدیدن نداره تو این دیوونه رو باز امتحان کن ولی عاشق که سنجیدن نداره می گی که شاید خوابم رو ببینی چشای خیس که خوابیدن نداره می گم که چشم تو باشه قبله من؟ می گی چش که پرستیدن نداره هوای چشمم امشب ابر ابره ولیکن نای باریدن نداره نگات کاش چشمه بود و مال من بود حالا دریاست و نوشیدن نداره ازت خواستم پرسم اما دیدم جواب نه که پرسیدن نداره چه لبخندی زدی به گریه من عزیزم گریه خندیدن نداره نتیجه این که ما باید جدا شیم حقیقت تلخه رنجیدن نداره

هوای رفتن میکنی وقتی که محتاج توام گلامو پرپر میکنی وقتی گرفتار توام دفتر خاطراتمو با اون چشات پس میزنی بغض صدای خستمو ببین چه ساده میشکنی بهونه ی بودن من چه خوبه با تو زندگی قسمت تو سفر شدو قسمت من آوارگی بهونه ی خوندن من با رفتنت چی کار کنم؟ به جای خوندن به خدا فقط باید دعا کنم!!!!! با رفتنت این عاشقی میمیره و تباه میشه شهر آرزوهامونم میسوزه و نم نم آب میشه برو عزیز تو هم برو، دنیای بی وفایی فقط اینو بدون عزیز، اون بالا هم خدایی _SH_

آخ که چه لذتی داره ناز چشاتو کشیدن رفتن یه راهه دشوار واسه هرگز نرسیدن

ای مرا با شور شعر آمیخته این همه آتش به شعرم ریخته چون تب عشقم چنین افروختی لاجرم، شعرم به آتش سوختی ای دو چشمانت چمن زاران من باغ چشمت خورده بر چشمان من پیش از این گر که در خود داشتم هر کسی را، تو نمی انگاشتم ای شب از رویای تو رنگین شده سینه ام از عطر تو سنگین شده ای به روی چشم من گسترده خویش شادیم بخشیده از اندوه خویش ای تپش ها ی تن سوزان من آتشی در سایه ی مژگان من

ميخونم اين آواز عشق تا زنده هستم بی عشق نميشه زنده بود ای يار هستم پر کن فضای خالی دنيامو با عشق بگزار اگر می خندم با عشق بخندم نگير معجون عشق و از لبم افسونگر عشق بيا با من بمون، با من بمون افسونگر عشق منی که عاشق عشقم ميدنی پای بندم نزار بيهوده بر اين عشق و اين دنيا بخندم     " SH "

من و تو قصه ی اين کهنه کتابيم مگه نه؟؟ يه سؤاليم، يه سؤال بی جوابيم مگه نه؟؟ يه روزی قصه ی پر غصه ی ما تموم ميشه. آخرش نقطه ی پايان کتابيم مگه نه؟؟   عاشقت گشتم، تو گفتی عاشقان ديوانه اند عاقبت عاشق شدی، ديدی که خود ديوانه اي محکوم به زندگی امّا به گناه ؟!؟!؟! " SH "

برو مسافر من، برو سفر سلامت، نگو که روز ديدار بمونه تا قيامت تا وقتی زنده هستم منتظرت ميمونم، برو خدا به همرات دردو بلات به جونم اين لحظه های آخر بگو ميمونی پيشم، از فکر رفتن تو دارم ديوونه ميشم برو مسافر من، برو سفر سلامت، نگو که روز ديدار بمونه تا قيامت ميخوام به دورت امشب پروانه وار بگردم، به اين اميد که شايد بگی بر ميگردم آرزو دارم با تو امشب سپيده نميره، سپيده اي نباشه تورو از من بگيره برو سفر سلامت برو مسافر من، نگو که روز ديدار بمونه تا قيامت     " SH "

سعی کن چيزی را که دوست داری بدست بياوری، وگرنه مجبور ميشی چيزی را که به دست آوردی دوست بداری ********** عشق مثل آبه، ميتونی تو دستت پنهانش کنی امّا آخرش يه روز دستت رو باز ميکنی و ميبينی که نيست  قطره، قطره چکيده و بی آنکه بفهمی  دستت رو پر از خاطره کرده ********** عاقل مباش که غم ديگران خوری ديوانه باش که ديگران غمت خورن چرا غم ميخوری از بهر مردم مگر آنان که غم خوردن نمردن ********** کاشکی چشمات مال من بود تو سرت خيال من بود مثل من که آرزومی آرزوت وصال من بود

سرسبزترين بهار تقديم تو باد آوای خوش هزار بار تقديم تو باد گويند لحظه اي است روييدن عشق آن لحظه هزار بار تقديم تو باد     " SH "

تو بودي که بر قلب من طرح زدي و من نمي دانستم که روزي خواهد آمد که باد ما را از هم جدا خواهد کرد و طرح روي قلب مرا خواهد کند و با خود خواهد برد و من نمي دانستم که باد دلي از سنگ دارد و آنگاه به خود آمدم که تو رفته بودي و از تو چيزي نمانده بود جز نقشي که بر قلب من زده بودي و من آن را تا آن هنگام که خاک شود منزل من با خود خواهم داشت شايد که آن طرحي باشد از گل ياس و آن يادآور زيباترين خاطرات تو

طعنه نزن به قلب من تو ميدوني دوست داره قلبمو دست كم نگير غير تو عشقي نداره نزن داس غرورتو به ريشه ي وفاي من ميدوني هوامو داره از اون بالا خداي من توي اين دربدريها، عمر كوتاه رو نبازي تو خراب كردي عزيزم تو بايد از نو بسازي من نميگم مال من باش با ستاره ي خودت باش ولي بس كن نده آزار دلمو كمتر بيازار

دلم گرفته آسمون نمي تونم گريه كنم شكنجه ميشم از خودم نمي تونم شكوه كنم انگاري كوه غصه ها رو سينه ي من اومده آخ داره باورم ميشه خنده به ما نيومده

اومدم با صد اميد به دلم دادم نويد که سپيده سر زده شب غم به سر رسيد به اميدی اومدم، که تو يار من باشی امّا باز چشم های من، تورو با غریبه ديد فصل سبز عشقمون چه زود خزون شد دل من تو سينه پير و ناتوون شد من همونم که يه روز، شعر و شور تو بودم واسه ظلمت شبات، کوه نور تو بودم چرا از ياد تو رفت، اون همه دلدادگی من همونم که يه روز سنگ صبور تو بودم شاعر : افسانه

ای درويش! هر که عاشق نشد پاک نشد و هر که پاک نشد، به يار نرسيد و هر که عاشق شد و عشق خود را آشکار گردانيد پليد بماند و پاک نشد! از جهت آنکه آن آتش که از راه چشم به دل وی رسيده بود از راه زبانش بيرون کرد و آن دل نيم سوخته در ميان راه بماند. از آن دل، من بعد هيچ کاری نيايد نه کار دنيوی و نه کار عقبی و نه کار مولی!

باز هم می نگرم من زره عشاقان می روم کوه به کوه همره آن مشتاقان   می زنم بر همه در تا که بگیرم نامی یا نشانی که بریزم می خود در جامی   جام در قلب من و منتظر می شده است ناله های دل من همسفر نی شده است   بی نفسها همه شان پر نفس از نام تو اند همه ی هم نفسان در قفس نام تو اند   غرق در نام تو ام، نام تو یارای من است عشق تو در دل من، خود همه دارای من است

عشق یعنی یک بغل از خاطره با تو بودن لیک در دل ساحره   عشق یعنی یک صدا ی بی صدا عشق یعنی یک نوای بی نوا   عشق آن دردی است درمان ناپذیر بودن و ماندن ز یک دل بی نظیر   عشق آن شهری است کز دل بی غم است در نهان پیدای پنهان دردم است   عشق آن نی کز درون نای خویش می شنید یا انکه می خواندش ز پیش   عشق داریم تا که عشق آید پدید نمی شود عاشق ز عشقش ناپدید   عشق یعنی خاطره یا یک سلام در درون خود ندیدن یک کلام   عشق یعنی عشق آن دلدادگان عاشقان دیدن کنند عشق را ز جان   عشق دریا است و عاشق ساحلش ساحلی بی انتها از حاضرش   عشق پاک است همچو اشک عاشقان عشق بی باک است برای عاشقان   عشق دریا است و موجش ناپدید عشق عاشق این چنین آید پدید   عشق همچون عینکی بر چشم ماست عینکی یا ذره بین جان بهاست   کز درونش هرچه بینی خوش بود یادگار عاشقان عشق است و بس

من امشب این سکوتم را نهان کردم در آن دریا   همان دریای آرامی که بر انداخت مشکلها   همان دریای همرازی که پنهان داشت دل ها را   همان گمگشته ی دیرین که در خود داشت غم ها را   کجایی ای جهان دریا مکن از عشق خود حاشا   که دانم عاشقی لیکن ندانم درد عشقت را   تو دریای پر از آبی که شوید کینه ی دل را   بیا جانم به قربانت در این دریای ساحل ها    سکوتم را شکن اما مشو پیدای ناپیدا   و در آخر سلامم را رسان بر آبی دریا

دو بيتي لحظه هايم را صدا كن                                     مرا با حس خوبت آشنا كن مرا از عطر نابت پر كن امشب                                    دلم را سرشار از عشق خدا كن

مگه من گناهی کردم که منو تنها گذاشتی مگه تو عاشق نبودی، چرا رفتی با غریبه گشتی چقدر التماس کردم که دلم بی تو میمیره اما گفتی واسه این حرفها دیگه خیلی دیره باشه برو الهی که اونم مثل خودت شه یه روز دیگه عاشق دیگری شه اما بدون خدا دیگه باهات نیست روزگار هم با نامردا یار نیست حالا برو دور شو، واسم دیگه تو مردی فرض کن دیگه این بازی رو تو بُردی

وقتی رفتی، قلبم ایستاد سر کوچه ی خیالت یکی گفتش بی خیال شو حیف اون اشک زلالت وقتی رفتی٬ شعر اشک رو من برای تو سرودم آخه من جز یه عروسک واسه تو هیچی نبودم وقتی رفتی گریه کردم هم صدا با ساز بارون یادم اومد که میگفتی حاضری واسم بدی جون وقتی رفتی همه گفتن قسمتت نبود عزیزم ولی از عشق و علاقم به تو یک ذره نشد کم

وقتی کسی رو دوست داری حاضری جون فداش کنی
حاضری دنيا رو بدی فقط یه بار نگاش کنی

روی هرچی دست گذاشتم یکی زودتر اونو برده بود
روی سرنوشتم انگار مُهر این حادثه خورده بود

چه قدر سخته تو تابستون با غريبی آشنا شی
يا اينکه وقتی بهار شه يه جوری ازش جدا شی

تو هستی و غزل هست، دلم تنها نیست
محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست

چقدر نامه نوشتم برای چشمانت
چقدر بی تو نشستم به پای بارانت

خانه عشق مرا امروز ویران کردی
پایه قلب مرا دیروز ویران کردی

سفر کردم به شهر بی ستاره
که گفتم شاید اونجا غم نباره

ماه من غصه نخور، زندگی جزر و مد داره
دنیامون یه عالمه، آدم خوب و بد داره

نکنه نگاهتو سايه اي از غم بگيره
چشماي قشنگتو يه لحظه ماتم بگيره
همه هستيم به فداي روي مثل گل تو
من که هيچي ندارم هرچي که دارم مال تو

چي مي شد اگر دل آشفته ي من به شهر چشماي تو عادت نميكرد
پرستوي نگاهت ناگهان از دل آشفته من هجرت نميكرد

طعنه نزن به قلب من، تو ميدوني دوست دارم
قلبمو دست كم نگير، غير تو عشقي ندارم

آرزوي مرگ كردم، مرگ هم يادم نكرد
دنياي بي مروت لحظه اي شادم نكرد
بيش از اين مردم دنيا دلشون درد نداشت
هيچ كس غصة اين را كه چه مي كردم نداشت
چشمه سادگي از لطف زمين مي جوشيد
خودمونيم زمين اين همه " نامرد " نداشت

من پذیرفتم شکست خویش را
پند عقل های دوراندیش را

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمی گذاشتم

كاش قلبم درد چنداني نداشت
چهره ام هرگز پريشاني نداشت

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد
چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

با من ای عشق اگر خوب و اگر بد باشی
طپش حس من این است که باید باشی

از غم هجران تو، دیوانه ترینم
از غم بی وفاییت، آواره ترینم

اين شعر رو فقط برای جيگرم گزاشتم تو وبلاگ، برای اينکه بگم بهش که خيلی دوسش دارم.

از عشق تو مجنون بیابان گشتم
بیابان گرد، اکنون بیابان گشتم

من از تنهايي اشباعم، لبريزم
غروبي سرد و غمگينم، پاييزم

بگذار که در حسرت ديدار بميرم
در حسرت ديدار تو بگذار بميرم

براي هميشه امروز، دور اسمت خط كشيدم
با همه بدي و خوبي، ديگه از تو دل بريدم

من در دل شکستن خیلی مهارت ندارم
در دل شکستن اصلا جسارت ندارم

شب رفتنت عزیزم هرگز از یادم نمی ره
واسه هر کسی که گفتم قصه شو آتیش گرفته

گرید و سوزد و افروزد و خاموش شود
هر که چون شمع بخندد به شب تار کسی

گریه کن عزیزم اما نه فقط واسه خودت
واسه اینکه دیگه نمی شه بیام تولدت

آخه تا کی بکشم منت چشمای تو رو
بذارم به پای چی وعده بی جای تو رو

وقتی میای صدای پاهات از همه جادّه ها میاد
انگار نه از یه شهر دور، که از همه دنیا میاد

 هرگز تو را فراموش نخواهم کرد
 حتی اگر مرا از یاد ببری
 و هرگز از تو رنجور نخواهم شد
 چرا که دوستت دارم
 دیوانه وار عاشقت شدم
 چرا که مهربانی را در تو دیدم
 با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی
 و اگر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم
 سوگند وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است
 و اگر با مژگانت اشاره ای کنی
 فرسنگها را خواهم پیمود
 چرا که شب عشق بسیار طولانی است
 و قلبم در آرزوی تو می سوزد
 آنگاه که از برابر دیدگانم دور شوی
 خورشید وجودم پنهان می گردد
 ابر های غم و اندوه مرا در بر می گیرد
 و به دنیای غریبی می برند
 همیشه در قلبم حضور داری
 عشقت زندگیم را گلباران کرده است

 ماه اگه تو رو ببينه کلي منت ميکشه
 جلوي آينه نرو آينه خجالت ميکشه
 
 پيش گلدونا نرو به چشمات عادت ميکنن
 همين الانم دارن به من حسادت ميکنن
 
 نرو بيرون از خونه آدما عاشقت بشن
 نميدونن چقدر راهه تا لايقت بشن
 
 ديگه دوست پيدا نکن يه وقت منو گم ميکني
  بعد ميگم شايد داري بهم ترحم ميکني
 
 به کسي نگاه نکن آدما طاقت ندارن
 عاشق چشات ميشن ولي محبت ندارن
 
 وقتي مهموني ميري موتو پريشون نکني
 بچه هاي مردمو يه وقتي مجنون نکني
 
 حوصلت که سر ميره نرو کنار پنجره
 که نگن دوباره اين واسه کسي منتظره
 
 هرکي گفت دوست داره يه وقت باور نکني
 هرچي کاشتم توي اين سالا تو پرپر نکني
 
 واسه هيچ کسي غير من يه وقت ناز نکني
 دوتا بال دادن بهت يه موقع پرواز نکني
 
 تو مسير زندگي يه وقتي تنهام نذاري
 نرسيدم به نگاه عاشقت جام نذاري
 
 تو به باغچه آب نده امشب شايد گل بکنه
 فردا که نيستي نمي تونه تحمل بکنه
 
 زير بارون نريا ظرفيتش خيلي کمه
 فکر نکن هرکي مي گه عاشقه مثل منه
 
 ماه اگه دلش شکست يه وقت نري کمک
 نکنه يادت بره تنهاييهاي پسرک
 
 هوس گردش دنيا نکني نري سفر
 که منم مجبور بشم بهت بگم منو ببر
 
 فانوس چشماتو تو کوچه ها روشن نکني
 قلباي آدمارو مثل دل من نکني
 
 عاشق کسي نشي يه وقت من از يادت نرم
 نکنه ديگه نري سراغ شعر دفترم
 
 بودنت با من واسه قلب تو دردسر نشه
 شعراي من پيش چشماي تو بي اثر نشه
 
 نکنه با حرف عاشقانه اذيتت کنم
 تو رو وادار به شکفتن محبتت کنم
 
 کاش ميشد فقط يه بار چه توي خواب چه بيداري
 واسه دلخوشيم يه جور ميگفتي دوسم داري
 
 کاش ميشد اسم منو بيشتر از اين صدا کني
 من نگاهت ميکنم تو هم به من نگاه کني
 
 به گلا نگا نکن بذار که زندگي کنن
 بذا با خيال عشقت رفع تشنگي کنن
 
 به سوالاي عجيب آدما جواب ندي
 از کسي نامه نگيري منو باز عذاب ندي
 
 اگر از من کسي رو ديدي که مهربونتره
 اسمشو که مي ياري برق از نگاهت مي پره
 
 ولي خسته كه شدي بيا دلم منتظره
 دلتو بهش بده اگردیدی عاشق تر

کاش می شد گریه ما بیاد جای خنده ها
کاش تو دلم هلاک بشن پروانه ها، پرنده ها

 مرا درياب امشب اي خجسته ابر باراني
 به باغ تشنه مي مانم که دارد رو به ويراني

 و عشق... آمد و نبض زمان دگر گون شد
 جهان قيافه ی ديگر گرفت و مجنون شد
 
 دو شاعر از لب داغ خدا دميده شدند
 و عشق بار گرانی به دوشش افزون شد
 
 يکی ش مرد، که پابند عشق خود شده بود
 دلش شبيه اناری ترک ترک خون شده بود
 
 و زن؛ که پلک زد و پشت چشم نازک کرد
 و دل به مرد سپرد و براش خاتون شد
 
 خوشش نيامد و شاعر به درد سر افتاد
 بدون چون و چرا از بهشت بيرون شد
 
 <<لقد خلقنا الانسان فی کبد>> را خواند
 از آن به بعد جدايی در عشق قانون شد
 
 خدا به عهد خودش پشت پا نخواهد زد
 قسم به ذات خودش خورد و بعد مديون شد
 
 که خواب عاشق و معشوق را بياشوبد
 و سرنوشت...، معمای چرخ گردون شد
 
 و شعر آمد و تسکين درد عاشق بود
 جهان شاعر از آن پس هميشه موزون شد
 
 بدون پلک زدن پای جاده ها دق کرد
 و خسته پا شد و راهی کوه و هامون شد
 
 ميان متن نفس گير و کلمه های لجوج
 بهشت گمشده را؛ هی سرود و داغون شد
 
 و کم کم از سر ناچاری از نفس افتاد
 و دلخوش از شب و شعر و شراب و افيون شد
 
 و عشق...، رمز همين زندگی و مرگش بود
 که تا ابد مرض شاعران مجنون شد

 بانـــوی خــوش تراش غــزلهای من برقص
 مستم من امشب و تو بيا جای من برقص
 
 گرمـیم حرارت غزل است، اين به جــای تب
 هــذيان عــاقـلانه و گــويــای مــن برقــص
 
 اينجا که نيست شور ســرابی تو آب شـو
 لب بر لبم دوبــاره مسیــحـای من برقــص
 
 چــرخی بـزن که پــخش شود بوی دامنت
 در پـرده های وسوسه، حـوای من برقص
 
 بگـــذار دســت وحــشی باد از تــو بگـذرد
 برگيرد از تو جــامه و شــولای مـن برقــص
 
 انـــدام خــاکی تـــو و لــب های گــرم من
 عريـان و مست و پاک به فتوای من برقص
 
 درحــالــتـی که تـک به تکی با تـنم بخوان
 يک لحظه در خيال، هــم آواي من برقص
 
 وای، ای زمين گنگ، سکـون را اراده کن
 ای آســمان، ببار و همــپای مــن برقــص
 
 تعبـــير شد ضــمير غزل، مستند شدم
 اينـــک شما به جـای معمای من برقص

 اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه
 مشکل بي ستاره ها, يه کم ستاره چيدنه
 
 اين روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه
 ساده ترين بهونشون, از هم خبر نداشتنه
 
 اين روزا سهم عاشقا حسرت بي وفاييه
 جرم تمومشون فقط, لذت آشناييه
 
 اين روزا چشماي همه غرق نيازو شبنمه
 رو گونه ي هر عاشقي, يه قطره بارون غمه
 
 اين روزا عادت گلا, مرگ رو بهونه کردنه
 کار چشماي آدما, دل رو ديونه کردنه
 
 اين روزا دستها هم ديگه تو قلب هم جا ندارن
 يه وقتا توي زندگي, هم ديگرو جا ميذارن
 
 اين روزا اشکامون فقط چاره ي بي قراريه
 تنها پناه آدما, عکساي يادگاريه
 

روزها و شب ها فکر کردم که نامی برازنده تو بیابم دیدم که نامی برازنده تر از بانوی شرقی نمی توان بر تو نهاد. بانوی شرقی من ای که انوار طلایی خورشید لانه در گیسوان تو دارد، ای که فرمانروایی طلوع خورشیداز چشمه حیات بر دستان توست. آب حیات را از کجا می جویم که چشمه حیات چشمان توست، گرمی خورشید را کجا جویم زمانی که گرمی دستانت را دارم، نور خورشید را کجا خواهم زمانی که روشنی چشمانت را دارم. نمی توانم تو را تفسیر کنم، از تفسیر تو عاجزم، برایم سخت است دوست داشتن تو را فریاد بزنم، ولی به بلندای سکوت فریاد می زنم که دوستت دارم.

دوباره شب شد و من تك وتنها پشت پنجره نشستم تا فقط به خاطر تو تموم ستاره هاي آسمون رو بشمارم... هر بار كه ميخوام شروع كنم ستاره ها رو بشمارم چشماي تو رو تو آسمون مي بينم ديگه اون الماس هاي قشنگ منو مي شناسن ومي دونن كه هر وقت طلوع كنن من منتظرشون هستم... حالا ديگه اون چراغ  هاي آسموني با خاموش و روشن شدنشون دارن مي گن كه خورشيد خانم كفش هاي طلايي شو پاش كرده و داره مي آيد... رو تن شيشه اسم تو رو مي نويسم شيشه گريه مي كنه!!! تا هر وقت بخواي منتظرت مي مونم تا بهت بگم دوستت دارم.

اين بار خواهم آمد با يك سبد ستاره با يك بغل مهتاب با يك دشت لاله تو را صدا خواهم زد، بر بلنداي صداي خويش خواهم ايستاد آنجا كه فرياد پيش ديدگان تو چهره بر زمين مي سايد، آنجا كه عشق تنهاي تنهاست و پشت و پناهي جز وسعت ديدگانت ندارد... آنجا كه كرانه هاي آسمان هر روز زردي فلق را به گيسووانت و سرخي شفق را به گونهايت تقديم مي كنن و چه بي ريا به تصنيف تو مشغولند... كمكم كن... تو بگو... لحظه اي عشق درنگي بر جا...، خواهم كه در چشمه حيات هستي تن فرو شويم تا در زلالي اشك چشمانت خود را تماشا كنم بر عمق وجود تو سير كنم و توقفي زيبا بر آستانه تماشا گه راز وجود تو و بي محابا در قلبت فرياد زنم كه تا هميشه دوستت خواهم داشت.