اين کليپ فلش زيبا رو تقديم نميکنم به جيگرم، چون من پا رو عشقم نميزارم، اميدوارم که مورد پسند دوستان قرار بگيره.

گفتم تنها دليل زنده بودن چيه؟... گفت عشق گفتم تنها دليل عشق چيه؟... گفت محبت گفتم محبت کجاست؟... گفت در قلب انسان گفتم همان انساني که يک شاخه گل، يک قلب و يک عشق را مي شکند؟ ديگر جوابي نداشت.

چشم من بيا من و ياري بكن  گونه هام خشكيده شد را كاري بكن غير گريه مگه كاري ميشه كرد كاري از ما نمي یاد زاري بكن اون كه رفته ديگه هيچ وقت نمي یاد تا قيامت دل من گريه ميخواد

خورشيد كه غروب مي كند، اشك در چشمانم سرازير مي شود!  خورشيد كه غروب مي كند، خود به خود دلم گرفته مي شود! خورشيد كه غروب مي كند، آتش دلم سرد سرد مي شود! خورشيد كه غروب مي كند، اسم تو را دائم پيش خودم تكرار مي كنم!  خورشيد كه غروب مي كند، دستهايم آرزوي دست هاي تو را دارند!  خورشيد كه غروب مي كند، چشمهايم آروزي ديدن چشمهاي تو را دارند!  خورشيد كه غروب مي كند، آرزوي شنيدن صداي تو را دارم!  كاش غروبي فرا نرسد كه تو در كنارم نباشي!  آنوقت پايان زندگي عاشقانه من خواهد بود!    ميميرم برات

يه چشم اشک آلود ، يه دل غم آلود ، يه کبوتر عاشق ، يه قناری خوش آواز ، يه لب خندون ، يه صورت شاد ، يه جاده ی با انتها ، يه دفتر نقاشی ، يه قلب پاک، يه ديوار استوار ، فقط يه جا معنی داره ، جائی که: چشمای اشک آلودت رو من پاک کنم ، دل غم آلودت رو من شاد کنم ، جفت کبوتر عاشقی مثل من باشی ، شنونده آواز قشنگت من باشم ، لبای کوچيکت رو من خندون کنم ، نقاش دفتر خاطرات من باشم ، پاکی قلبت رو با سلامت عشقم معنی کنم ، و فقط از اينکه به من تکيه می کنی احساس مسئوليتم بيشتر ميشه. احساس ميکنم بزرگ شدم چون الان فقط مال خودم نيستم.

باز هم می نگرم من زره عشاقان می روم کوه به کوه همره آن مشتاقان   می زنم بر همه در تا که بگیرم نامی یا نشانی که بریزم می خود در جامی   جام در قلب من و منتظر می شده است ناله های دل من همسفر نی شده است   بی نفسها همه شان پر نفس از نام تو اند همه ی هم نفسان در قفس نام تو اند   غرق در نام تو ام، نام تو یارای من است عشق تو در دل من، خود همه دارای من است

عشق یعنی یک بغل از خاطره با تو بودن لیک در دل ساحره   عشق یعنی یک صدا ی بی صدا عشق یعنی یک نوای بی نوا   عشق آن دردی است درمان ناپذیر بودن و ماندن ز یک دل بی نظیر   عشق آن شهری است کز دل بی غم است در نهان پیدای پنهان دردم است   عشق آن نی کز درون نای خویش می شنید یا انکه می خواندش ز پیش   عشق داریم تا که عشق آید پدید نمی شود عاشق ز عشقش ناپدید   عشق یعنی خاطره یا یک سلام در درون خود ندیدن یک کلام   عشق یعنی عشق آن دلدادگان عاشقان دیدن کنند عشق را ز جان   عشق دریا است و عاشق ساحلش ساحلی بی انتها از حاضرش   عشق پاک است همچو اشک عاشقان عشق بی باک است برای عاشقان   عشق دریا است و موجش ناپدید عشق عاشق این چنین آید پدید   عشق همچون عینکی بر چشم ماست عینکی یا ذره بین جان بهاست   کز درونش هرچه بینی خوش بود یادگار عاشقان عشق است و بس

من امشب این سکوتم را نهان کردم در آن دریا   همان دریای آرامی که بر انداخت مشکلها   همان دریای همرازی که پنهان داشت دل ها را   همان گمگشته ی دیرین که در خود داشت غم ها را   کجایی ای جهان دریا مکن از عشق خود حاشا   که دانم عاشقی لیکن ندانم درد عشقت را   تو دریای پر از آبی که شوید کینه ی دل را   بیا جانم به قربانت در این دریای ساحل ها    سکوتم را شکن اما مشو پیدای ناپیدا   و در آخر سلامم را رسان بر آبی دریا

در بيمارستانی دو مرد بیمار در يک اتاق بستری بودند. يکی از بيماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر يک ساعت روی تختش بنشيند. تخت او در کنار تنها پنجره اتاق بود. اما بيمار ديگر مجبور بود هيچ تکانی نخورد و پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد. آنها ساعتها با يکديگر صحبت می کردند. از همسر. خانواده. خانه. سربازی يا تعطيلاتشان با هم حرف می زدند. هر روز بعد از ظهر بيماری که تختش در کنار پنجره بود می نشست و تمام چيزهايی که بيرون از پنجره می ديد برای هم اتاقيش توصيف می کرد. بيمار ديگر درمدت اين يک ساعت باشنيدن حال و هوای دنيای بيرون روحی تازه می گرفت. مرد کنار پنجره از پارکی که پنجره رو به آن باز می شد می گفت. اين پارک درياچه زيبايی داشت. مرغابيها و قوها در درياچه شنا می کردند و کودکان با قايقهای تفريحيشان در آب سرگرم بودند. درختان کهن منظره ی زيبايی به آنجا بخشيده بودند و تصويری زيبا از شهر در افق دور دست ديده می شد. مرد ديگر نمی توانست آنها را ببيند. چشمانش را می بست و اين مناظر را در ذهن خود مجسم می کرد و احساس زندگی می کرد. روزها و هفته ها سپری شد. يک روز صبح پرستاری که برای حمام کردن آنها آب آورده بود. جسم بی جان مرد کنار پنجره را ديد که در خواب و در کمال آرامش از دنيا رفته بود. پرستار بسيار ناراحت شدو از مستخدمان بيمارستان خواست که آن مرد را از اتاق خارج کنند. مرد ديگر تقاضا کرد که او را به تخت کنار پنجره منتقل کنند. پرستار اين کار را برايش انجام داد و پس از اطمينان از راحتی مرد اتاق را ترک کرد. آن مرد به آرامی و با درد بسيار خود را به سمت پنجره کشاند تا اولين نگاهش را به دنيای بيرون از پنجره بياندازد. حالا او ميتوانست زيباييهای بيرون پنجره را با چشمان خودش ببيند. هنگامی که از پنجره به بيرون نگاه کرد. با کمال تعجب با يک ديوار بلند آجری مواجه شد . مرد پرستار را صدا زد و از او پرسيد : چه چيزی هم اتاقيش را وادار می کرده تا چنين مناظر دل انگيزی را برای او توصيف کند؟ پرستار پاسخ داد : شايد او می خواسته به تو قوت قلب بدهد. چون آن مرد اصلا نابينا بود و حتی نمی توانست آن ديوار را ببيند.

دل روشنی دارم ای عشق صدایم کن از هر کجا که میتوانی صدا کن مرا از صدفهای سرشار باران صدا کن مرا از گلوگاه سبز شکفتن صدایم کن از خلوت خاطرات پرستو بگو پشت پرواز مرغان عاشق  چه رازیست؟ بگو با کدامین نفس   میتوان تا کبوتر سفر کرد؟ بگو با کدامین افق میتوان تا شقایق خطر کرد؟ ...

دو بيتي لحظه هايم را صدا كن                                     مرا با حس خوبت آشنا كن مرا از عطر نابت پر كن امشب                                    دلم را سرشار از عشق خدا كن

مگه من گناهی کردم که منو تنها گذاشتی مگه تو عاشق نبودی، چرا رفتی با غریبه گشتی چقدر التماس کردم که دلم بی تو میمیره اما گفتی واسه این حرفها دیگه خیلی دیره باشه برو الهی که اونم مثل خودت شه یه روز دیگه عاشق دیگری شه اما بدون خدا دیگه باهات نیست روزگار هم با نامردا یار نیست حالا برو دور شو، واسم دیگه تو مردی فرض کن دیگه این بازی رو تو بُردی

وقتی رفتی، قلبم ایستاد سر کوچه ی خیالت یکی گفتش بی خیال شو حیف اون اشک زلالت وقتی رفتی٬ شعر اشک رو من برای تو سرودم آخه من جز یه عروسک واسه تو هیچی نبودم وقتی رفتی گریه کردم هم صدا با ساز بارون یادم اومد که میگفتی حاضری واسم بدی جون وقتی رفتی همه گفتن قسمتت نبود عزیزم ولی از عشق و علاقم به تو یک ذره نشد کم

وقتی کسی رو دوست داری حاضری جون فداش کنی
حاضری دنيا رو بدی فقط یه بار نگاش کنی

روی هرچی دست گذاشتم یکی زودتر اونو برده بود
روی سرنوشتم انگار مُهر این حادثه خورده بود

چه قدر سخته تو تابستون با غريبی آشنا شی
يا اينکه وقتی بهار شه يه جوری ازش جدا شی

اگر بال داشتم پرواز را به تو یاد می دادم
اگر بال داشتم رسیدن به ستاره ها را به تو یاد می دادم
اگر بال داشتم رسیدن به جاده زندگی را به تو یاد می دادم
اگر بال داشتم راه اقیانوس عشق را به تو یاد می دادم
ولی می بینی که من یک فرشته نیستم که بال داشته باشم
و اگر بخواهم هم نمی توانم
ولی اگر بال داشتم به تو می رسیدم!

سلام به جيگر خودم و همه دوستان و عزيزاني که قدم رنجه ميفرمايند و يه سري به وبلاگ من ميزنند، اين پستم با بقيه ي پست هام فرق ميکنه. امروز از همه کساني که به اين وبلاگ سر ميزنند، چه دوستاني که منو ميشناسن و چه کساني که منو نميشناسن و فقط به عنوان بيننده به وبلاگ من سر ميزنند. راستشو بخواهيد يه مدّت طولاني هست که با يک سري مشکلات بزرگي روبرو هستم و ديگه به طور کامل فکرم جواب نميده تا از پس مشکلاتم بر آيم. از شما دوستان خواهشي دارم و خواهشم اين هست که اگر لطفي کنيد و منو از دعاي خودتون دريغ نکنيد يک دنيا ممنون شما ميشم. اميدوارم با دعاي شما دوستان فرجي از نزد خداوند بشه، و مشکلات من به سمت پايين سرازير بشه. خيلي ممنون از همه شما دوستان عزيز.

تو هستی و غزل هست، دلم تنها نیست
محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست

چقدر نامه نوشتم برای چشمانت
چقدر بی تو نشستم به پای بارانت

هرجا صدايي خسته بود
هرجا دلي شکسته بود
هرجا لب جاده کسي به انتظار نشسته بود
هرجا کسي نفس نداشت، مهلت پيش و پس نداشت
هرجا ديدي پرنده اي خونه به جز قفس نداشت
به ياد من باش
عشق من، مي ميرم آخر از غم تو