بیابان چاره عشقم بیاموخت
که امروز ممنون بیابان گشتم

دلم دل نيست، دريا نيست، مرداب است
که موجي هم سراغش را نميگيرد

که نوري هم به رخسارش نمي تابد
نه شوق زيستن دارد،  نه مي ميرد

من از تنهايي اشباعم، لبريزم
غروبي سرد و غمگينم، پاييزم

تو اي دريا مرا در خويش پنهان کن
به موجي آه مرا امروز مهمان کن

دلم دل نيست، دريا نيست، مرداب است
مرا چون موج دريايي خروشان کن

تو اي همسايه در من زندگي سازي
برايم تو مثل يک آوازي

يکي در گوش من انگار مي گويد
گلي امروز در مرداب مي رويد

دشوار بود مردن و روی تو نديدن
بگذار به دلخواه تو، دشوار بميرم

بگذار که چون ناله مرغان شباهنگ
در وحشت و اندوه شب تار بميرم

بگذار که چون شمع آب کنم پيکر خود
در بستر اشک افتم و ناچار بميرم

بگذار چو خورشيد گدازنده مس فام
در دامن شب با تن تب دار بميرم

بگذار شوم سايه ايوان بلندت
سويت خزم و گوشه ي ديوار بميرم

ميميرم از اين درد که جاني دگر نيست
تا از غم عشق تو دگر بار بميرم

تا بوده ام ای دوست وفادار تو بودم
بگذار بدان گونه وفادار بميرم
 

تو برام فقط يه خوابي كه تو چشمام خونه داره
تويي اون قصه كهنه كه برام فايده نداره

دلم عاشقت نمي شه، اينو خوب بدون هميشه
كه من از آهن و سنگم ولي تو از جنس شيشه

راه ما با هم يكي نيست، ما زمين و آسمونيم
برو از دلم جدا شو، نمي شه با هم بمونيم

برو با خاطره ي خوش از من خسته جدا شو
اينه تقدير من و تو، گريه بسه، بي صدا شو

دلم عاشقت نمي شه، اينو خوب بدون هميشه
كه من از آهن و سنگم ولي تو از جنس شيشه

براي هميشه امروز، دور اسمت خط كشيدم
با همه بدي و خوبي، ديگه از تو دل بريدم

تو برام فقط يه خوابي كه تو چشمام خونه داره
تويي اون قصه ي كهنه كه برام فايده نداره

دلم عاشقت نمي شه، اينو خوب بدون هميشه
كه من از آهن و سنگم ولي تو از جنس شيشه

راه ما با هم يكي نيست، ما زمين و آسمونيم
برو از دلم جدا شو، نمي شه با هم بمونيم

برو با خاطره ي خوش از من خسته جدا شو
اينه تقدير من و تو، گريه بسه، بي صدا شو

دلم عاشقت نميشه، اينو خوب بدون هميشه
كه من از آهن و سنگم ولي تو از جنس شيشه
 

دل شکستن همچو قتل آدمی است
در این شکستن حتی نظارت ندارم

ولی حالا که بزرگ شدم نمی دونم ته دنیا چه قدره؟ نهایت دوست داشتن چند تاست؟ ديگه هرچی ميشمارم به ته اعداد نميرسم، ديگه ده تا بستنی هم کفاف منو نمیده، انگار خیلی هم حریص تر شدم.

اما حالا نازنينم ميخوام بگم که دوست دارم... می دونی چقدر؟!

به اندازه ی همون ده تای بچگی!!!

دل من یه دریا خون بود، چشم تو یه دنیا تردید
آخرین لحظه نگاهت غصه داشت باز ولی خندید

شب رفتنت یه ماهی توی خشکی رفت و جون داد
زلزله خیلی دلارو اون شب از غصه تکون داد

غما اون شب شیشه های خونه رو زدن شکستن
پا به پام عکسای نازت اومدن تا صبح نشستن

تو چرا از این جا رفتی تو که مثل قصه هایی
گله ام از چه چیزی باشه، نه بدی نه بی وفایی

شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشکی بودن
قحطی سفیدیا بود، همه انگار مشکی بودن

بارون اون شب دستشو از سر چشمام بر نمی داشت
من تا میخواستم ببارم هر کسی می دید نمی ذاشت

شب رفتن تو رفتم سراغ تنها نوارت
اون که واسم همه چیز بود، آره تنها یادگارت

شب رفتن تو غربت جای اونجا، اینجا پیچید
دل تو بدون منظور رفت و خوشبختی مو دزدید

شب رفتن تو دیدم یکی از قناریا مرد
فرداش اما دست قسمت اون یکی رم با خودش برد

شب رفتن تو دیدم خیلیِ غمای شاعر
روی شیشمون نوشتم می شینم به پات مسافر

برو تا همه بدونن سفرم انقدرا بد نیست
واسه گفتن از تو اما هیچکی شاعری بلد نیست

ولی يک روز اين کاش ها به واقعييت ميرسه عزيزم، مطمئن باش نازنينم